Toon Epping van Fortunate Sons en zijn Les Paul-verslaving

Vlak voor de kerst stond ik backstage in een uitverkocht 013 in Tilburg. Fortunate Sons, de CCR-tributeband die je misschien kent van het SBS6-tributeprogramma, had net jong en oud op de banken gekregen met de muziek van Creedence Clearwater Revival. En ik mocht even tussen de gitaren staan met Toon Epping, een van de twee gitaristen van de band.

Vijf gitaren, één man

Wat me meteen opviel: Toon had vijf gitaren klaarstaan. En ja, vier daarvan zijn Gibsons. Zijn hoofdgitaar is een Les Paul Goldtop ‘56 reissue met P90’s. Driekwart van de show speelt hij daarop. Het mooie is hoe hij erbij kwam. Tijdens corona kocht hij eerst een goedkope Epiphone met P90’s, puur om te proberen. “En dat was wel meteen om,” zegt hij. Dus toen moest de echte er komen. Zo gaat dat.

Daarnaast staat een zwarte Les Paul Custom uit 1991, uit de Pre-Historic Collection, de voorloper van de Custom Shop. Die is een hele toon omlaag gestemd, naar D. Precies zoals John Fogerty het deed, ook op een zwarte Custom. Dat ding is Gibson-zwaar. Goed voor de rugtraining, grapten we.

Het werkpaard

Maar het verhaal dat me het meest bijbleef ging over zijn Les Paul Standard uit 1984. Zijn eerste serieuze gitaar. Natuurlijk gerelic’t na al die jaren. Hij had hem een tijdje alleen als reserve mee, tot gitaartech Rick zei: “Je moet daar weer op spelen, dat ding klinkt echt gaaf.” En Toon pakte hem op en dacht: er is eigenlijk niet zoveel mis mee. Mooi hoe zo’n gitaar weer terugkomt in je leven.

En dan heeft hij ook nog een Fender Telecaster ‘52 reissue, die hij al sinds 1995 bespeelt. “Die kun je zo van het podium gooien, oprapen, en dan maakt het niks uit.” Dat is een werkpaard. Er wordt op gespeeld en er wordt weinig gepoetst. Precies hoe het hoort.

Tremolo op 10

Over zijn versterker was Toon ook duidelijk. De tremolo van zijn Fender staat op 10. Verder kan hij niet. Dat moet ook, want als je te weinig diepte geeft, hoor je het effect in de zaal niet meer terug. John Fogerty deed hetzelfde. En als je dan die tremolo combineert met vibrato, krijg je dat diepe, zware geluid dat zo kenmerkend is voor die CCR-sound. Simpel maar doeltreffend.

Wat me opviel aan Toon: hij houdt van zo min mogelijk knoppen. Zijn akoestische gitaar, een nieuwe aanwinst na twintig jaar op een Martin, heeft alleen volume en toon. Passief, piezo, klaar. Geen gedoe. Die instelling zit in alles wat hij doet.

Luisteren

Benieuwd naar het hele gesprek, inclusief het verhaal van Jan van Beijnen? Zoek Gitaarmannen op YouTube of Spotify en luister de aflevering met Fortunate Sons. En als je ooit de kans hebt om ze live te zien: doen. Die CCR-muziek is tijdloos en deze jongens spelen het met hart en ziel.