Matteo Mancuso brak een snaar en mijn brein

Ik was de avond ervoor op zijn show in Zoetermeer en ik overdrijf niet als ik zeg: alle gitaarmannen uit het westen van Holland waren daar. Als er een bom was gevallen, was er geen gitaarman meer over in de Randstad. Zo druk, zo veel energie in die zaal. En dan zit je de volgende dag ineens tegenover Matteo Mancuso met een gitaar op schoot. Dat is deze podcast.

Die gebroken snaar

Een van de eerste dingen waar ik hem over moest vragen: die gebroken snaar. Midden in de intro van dat prachtige Jeff Beck-nummer knapt zijn vierde snaar op de Yamaha Pacifica. Niet de eerste snaar, zoals je zou verwachten, nee, de vierde. En dan moet je weten: Matteo heeft geen guitar tech. Hij reist met twee gitaren en dat is het. Gelukkig was het een van de laatste nummers met de Pacifica, dus hij kon switchen naar zijn andere gitaar en alles liep goed af. Maar je zag even de spanning. Hij gaf ook eerlijk toe dat het de eerste keer was dat dit op stage gebeurde. Die kwetsbaarheid, dat vond ik mooi om te zien.

Vrienden op het podium

Wat me live al opviel en wat in het gesprek helemaal bevestigd werd: het plezier dat die band heeft samen. Matteo speelt met bassist Ricardo en drummer Gianluca sinds september 2023, maar met Ricardo gaat het nog verder terug. Hun eerste trioproject Snips was al in 2017. Het zijn geen huurlingen, het zijn maten. En dat hoor je. Ze dagen elkaar uit op het podium, variëren solo’s, maken ze langer of korter. Vooral op de jazzieré nummers pakken ze die vrijheid. Bij de nummers met backing tracks zitten ze wat meer vast aan de structuur, maar bij de rest is het echt improviseren en kijken wat er gebeurt. Dat maakt elke show anders. En je ziet het aan hun gezichten: ze hebben gewoon lol.

Twee tot vier uur per dag

Je zou denken dat iemand op het niveau van Matteo Mancuso niet meer hoeft te oefenen. Maar hij zit nog dagelijks twee tot vier uur op zijn gitaar. Als tiener was het zelfs zes uur per dag. En het mooiste: hij is nog steeds niet tevreden. Hij vertelde dat hij werkt aan het visualiseren van alle noten op het fretboard, omdat hij geen sterke sight-reader is. Hij wil niet alleen op vormen en muscle memory vertrouwen. Hij speelde ter plekke wat quartal harmonics en ongewone arpeggio’s in A-mineur en je hoorde gewoon hoe diep hij in die materie zit. Het is niet alleen talent, het is toewijding.

Tour-leven op z’n Italiaans

Matteo zit midden in zijn langste tour ooit. Elf gigs achter elkaar, twee dagen vrij, en dan nummer twaalf in Parijs. Zijn geheim? Goed eten en goed slapen. In Europa lukt dat prima, zegt hij, maar in Amerika wordt het lastiger. “Je kunt niet de hele dag cheeseburgers eten.” Nou ja, je kunt het wel, maar dan ga je op mij lijken, zei ik. Hij lachte. Nederland vindt hij ideaal qua afstanden. Eindhoven is voor ons ver, maar voor hem? “Two hours is a walk in the park.”

Wil je het hele gesprek horen? Luister de aflevering en laat in de comments weten welke internationale gast we als volgende moeten uitnodigen.