Mart Hillen: de jongen wiens vader zijn gitaar afpakte

Soms zit je tegenover iemand en dan weet je gewoon: dit wordt een goed gesprek. Zo was het ook met Mart Hillen. Ik ken Mart al een tijdje van de theatercircuit-kruisingen, en elke keer als ik hem zie spelen denk ik: hoe flik je dat in je eentje?

Van poster aan de muur naar YouTube-rabbit hole

Mart begon zoals zovelen van ons: algemene muzikale vorming, een muziekschool, een poster van iemand met een elektrische gitaar aan de muur. Hij wilde electric spelen, maar moest eerst vijf jaar klassiek gitaar doen. Herkenbaar? Waarschijnlijk wel. Maar wat er daarna gebeurde is het mooie. Want Mart stapte wél over naar elektrisch, maar kwam al snel weer terug bij de akoestische gitaar. De schuldigen: YouTube-filmpjes van Tommy Emmanuel, Andy McKee en Michael Hedges. Hij zag wat er mogelijk was met één gitaar en twee handen, en dat was het. Klaar. Vanaf dat moment ging hij vol gas.

En vol gas betekende bij Mart écht vol gas. Hij zat in de eerste of tweede klas van de middelbare en besloot: hier ga ik keihard in oefenen. Elke dag na school een nummer luisteren, filmpjes bekijken, alles langzaam uitschrijven. Hij was veertien en rekende uit dat iemand van zestien een bepaald Tommy Emmanuel-nummer kon spelen, dus hij had drie jaar. Klinkt logisch toch?

De gitaar afgepakt

Hier komt het verhaal waar ik de aflevering voor had willen maken, al had ik het van tevoren niet eens verwacht. Mart oefende zó veel dat hij bleef zitten in de vierde klas. Zijn vader greep in en pakte zijn gitaar af. Twee weken zonder instrument. “Normaal pakken ouders je telefoon af,” zei Mart droog. “Bij mij was het de gitaar.” Dat is een zin die je niet snel vergeet.

Het mooie is natuurlijk dat het goed is gekomen. Mart speelt inmiddels voor volle zalen, doet zijn eigen licht en geluid in het theater, en heeft er zijn beroep van gemaakt. Maar die twee weken zonder gitaar, dat voelde je nog steeds als hij erover vertelde.

Duimplectrum en percussieve clicks

Wat ik ook heel tof vond in dit gesprek: Mart legt haarfijn uit hoe fingerstyle eigenlijk werkt en waar het verschilt van klassiek gitaar. Die subtiele switch in je rechterhand, de manier waarop je je duim gebruikt, het percussieve tikken op de snaren waardoor je die klik krijgt. Hij liet het allemaal zien en horen. En hij is een groot fan van de duimplectrum, iets waar ik zelf altijd mee worstel. Volgens Mart geeft het je net wat meer power in de bas, zeker bij nummers als Billie Jean. Hij speelde het even voor en ja, dan hoor je het verschil meteen.

Zijn repeat-nummer op dit moment: Aerial Boundaries van Michael Hedges. Een nummer dat hij ooit op gitaarles leerde en dat nog steeds door zijn autoboxen knalt op weg vanuit Ruurlo. Check het in de playlist in de shownotes.

Wil je het hele gesprek horen? Luister de aflevering op je favoriete podcastapp of kijk hem terug op YouTube. En vergeet niet lid te worden van de Gitaarmannen WhatsApp-community voor exclusieve updates. De link vind je in de beschrijving.