De complete rig van Gitaarmannen 3: van Strat tot wireless MIDI

Jongens, dit was een aflevering waar heel veel van jullie om gevraagd hebben. Een volledige rig rundown. Alles wat er op het podium staat tijdens de Gitaarmannen 3 John Mayer Tour, van de eerste gitaar tot de laatste MIDI-kabel. En ik ga eerlijk zijn: ik ben er zelf best een beetje trots op hoe het allemaal in elkaar steekt.

De gitaren

We beginnen bij de gitaren, want daar begint natuurlijk alles. Allereerst de Fender Strat Custom Shop ‘66 Sunburst. Misschien ken je hem nog van het filmpje met Glenn van Never Enough Strats. Een prachtige gitaar, gebruikt voor nummers als Who Did You Think I Was en Good Love Is On The Way.

Dan de PRS Silver Sky Core in Moc Sand met rosewood fretboard. En ja, ik geef het eerlijk toe: ik was sceptisch. Die headstock op die Strat-achtige body, ik vond het er nooit zo lekker uitzien. Maar sinds ik erop gespeeld heb, ben ik helemaal om. Soms moet je gewoon je vooroordelen inslikken.

Voor akoestisch zijn er twee Martins mee op tour. Mijn trouwe D-16 GT, ooit gekocht bij Peter Verspui in Barendrecht (voordat het Bach’s Music werd), ergens rond 2005. Mijn eerste “echte” gitaar. Met een element dat Peer Dellende in Den Haag erin heeft gezet. Een ware legende, die man. Daarnaast de Martin OM-JM, John Mayer’s signature model, speciaal voor alles in drop C. Over die gitaar zeg ik het gewoon: hij klinkt als een madaf**ker.

Het pedalboard

De kern van de sound is een Kemper Profiler Stage met profiles van John Kanashiro, gebaseerd op een Two-Rock amp. Het plan was simpel: alleen de Kemper, in-ears in, klaar. Maar ja, waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Er kwam een heel pedalboard bij.

De keten: een Wampler Mini Ego Compressor als eerste, dan een Electro-Harmonix Micro Q-Tron voor die auto-wah, een Katana Clean Boost als reserve, een JHS Morning Glory als always-on overdrive, een Tube Screamer en een Wampler Tumnus (Klon-kloon). En ja, de eeuwige discussie: Tube Screamer voor of na de Klon? Hier staat ie ervoor. Waarom? Omdat het gewoon lekkerder klonk. Zo simpel kan het zijn.

In de effectsloop van de Kemper zitten nog een Déjà Vibe en een Micro Synth van Electro-Harmonix. Die komen alleen tevoorschijn wanneer ze echt nodig zijn: de Déjà Vibe bij Who Did You Think I Was, de Micro Synth bij Belief.

De slimme truc: wireless MIDI

Waar ik het meest enthousiast over ben, is de wireless MIDI-setup. Via een CME WIDI gaan MIDI-signalen naar de Kemper, en met een BUD Pro naar de iPad. MIDI-cues in de clicktracks schakelen automatisch de juiste presets en effecten. Dus bij de solo van Slow Dancing In A Burning Room hoef je niet op vijf pedalen tegelijk te stampen. Alles gaat vanzelf.

En de iPad? Die doet dienst als autocue via ForScore. John Mayer had tijdens Where The Light Is een mannetje dat z’n autocue bediende. Dat budget heb ik niet, dus mijn “mannetje” is automatisering geworden. Creatief met beperkingen, noem ik dat.

Benieuwd hoe dit allemaal klinkt en hoe het er in de praktijk uitziet? Luister de aflevering op YouTube of Spotify. En wie weet zie ik je bij een van de shows.